Overzicht Pacific

Vorige pagina

Maandag 1 september 2007

Ik lig nu al weer een paar dagen in de baai voor Port Vila. Er liggen hier flink wat andere boten, waaronder veel mensen die al jaren in deze regio rondvaren. Ze gaan dan voor het orkaanseizoen naar Australie of Nieuw zeeland, werken daar vaak wat en cruisen in de zuidelijke winter. Ook kom je hier verhoudingsgewijs veel kleinere schepen tegen. In de oostelijke Pacific was de Johanna vaak het kleinste schip op de ankerplek, hier zie je veel australiers en nieuwzeelanders met kleine schepen, als ze maar kunnen varen. Vaak is een klein schip ook een bewuste keuze, te veel werk en te veel kosten iedere keer weer. En heel begrijpelijk, bij de Johanna kan ik het onderwaterschip op een ochtend twee keer schilderen, bij een wat groter schip een klus van dagen.
Maar verder is ook hier weer genoeg te doen. Gisteren een scheur in het grootzeil geplakt en genaaid. De reeflijn van het derde rif had een onderliggende flap van een lager rif stuk getrokken. Ook heb ik het blok van deze reeflijn verplaatst, zodat de lijn nu vrij loopt. Eerder had ik daar geen last van, het derde rif wordt eigenlijk nooit gebruikt. Verder moeten alle lieren uit elkaar en gesmeerd. De lier waarmee ik de reeflijn van de genua hanteer draaide dol, erg lastig maar nog te doen. Maar ik moet er niet aan denken als dat bij de vallier van het grootzeil gebeurt, knap lastig als het wat doorwaait.
Het weer valt hier nogal tegen, het is al dagen bewolkt, niet erg warm (25 graden) en gisteren heeft het veel geregend, maar dat doet het thuis tenslotte ook wel eens.

ankerbaai Vanuatu
Overzicht van de baai voor Port Vila, rechts een resort op Iriki, een eilandje voor de kust

Vanmiddag ga ik Eveline (onze jongste dochter) van de airport ophalen, komende weken gaan we samen de noordelijke eilanden van Vanuatu verkennen.


Donderdag 4 september 2008, voor anker in Ai Creek Bay, Havanna Harbour, Efate.

Vanochtend vertrokken voor weer een eerste kleine ruk. We zijn naar de westkant van Efate gevaren, een mooi startpunt voor de tocht naar de noordelijke eilanden. We liggen nu voor anker in Havanna Harbour, een rustige en beschutte baai met een mooi strandje. Het plan is morgen door te zeilen naar Emae, 30 mijl naar het noorden. Volgens het boek zou het hier een komen en gaan zijn van lokalen in dug-out (boomstam) kano's, die op het eiland wonen en op het vaste land hun velden hebben. Maar het enige wat hier verder vaart zijn bootjes met buitenboordmotoren en bimini's, ze zijn kennelijk met de tijd meegegaan. De zon schijnt, prachtig weer. Verder in het zuiden is dat wel anders, zojuist hoorden we op het Nederlandse Pacific radionet dat de schepen die gisteren van Atupotapu voor de Vavau groep (Tonga) vertrokken zijn in een zware storm terecht zijn gekomen. De Stamper verwacht vandaag nog aan te komen, de Sun Ra morgen (vertraagd na een zware nacht met vlagen van 50 knopen) en de Sabbatical zou uitgeweken zijn richting Fidji, met ruimere wind. Het blijft dus oppassen in deze wateren.


Vrijdag 5 september, naar Emae

Vanochtend vroeg met een stevige oostenwind vertrokken. Dubbel rif erin, paar slagjes in de genua en de Johanna ging er weer als een speer vandoor. Ondanks de ruwe zee en de bijna aan de windse koers bleef de voltallige bemanning de zeeziekte de baas. Rond 13.00 uur naderden we Emea. Eerst had ik er een hard hoofd in of we daar een beschutte ankerplaats zouden vinden, de pilot spreekt over een ankerplek voor "settled weather", maar toen we het strand aan de westzijde naderden werd de zee toch veel rustiger dan ik had verwacht. Op 10 meter diep water dropten we het anker, bodem zand, rotsen en wat koraal. Dit soort grond blijft een beetje een gok, je mikt met het anker op het zand en dan maar hopen dat je hem er later weer uit krijgt.
Daarna met de dinghy naar het strand.

Emae
Strand met vissende jongens op Emae

Wederom paradijselijk, wit zand, koraal, palmbomen en daarachter dicht bos. En op zo'n plek lig je dan met maar een andere boot voor anker. Verderop een kleine nederzetting aan het strand. Wat mensen onder een afdakje, ze kregen zo ongeveer de slappe lach van ons, we moeten wel bijzonder zijn. Verder wat kippen geiten en koeien. Landinwaarts gelopen naar een wat groter dorp, begeleid door een steeds groter wordende schare kinderen.

uit wandelen

Ook in dit dorp de meeste mensen weer bij elkaar onder het centrale afdak. Even wezen begroeten, handjes schudden, waar kom je vandaan, waar ga je heen. Een lokale jongen liep met ons mee terug, hij had jaren op een cruiseschip gewerkt, vertelde wat over het eiland. Zo zijn er 18 dorpen, wonen er rond de 500 mensen en worden er 3 verschillende talen gesproken.


Zaterdag 6 september 2008, Lamen Bay, Epi

Verbazingwekkend waar we nu terecht gekomen zijn. Heart of darkness in de oceaan, centraal Congo in de Pacific. Vandaag van Enae naar Epi gezeild, mooi rustig zeilweer. Ook wat stroom tegen dus het ging wat minder hard. Dan nader je Epi, steile bergen met dichte wouden die oprijzen uit de oceaan. Op zich niks bijzonders. In de ruime Lamen Bay voor anker aan de NW zijde van Epi. Wij het enige jacht, even later gevolgd door een Amerikaanse catamaran. Voor de schemering nog even naar de wal, landen tussen het koraal op een zwart vulkanisch strand, lijn van de dinghy aan een overhangende boomtak, een enorme knoestige boom op het strand. Donker en dicht woud direct achter het strand. Op open plekken onder het dichte bladerdak hutten van palmbladeren, soms kunstig in elkaar gevlochten tot kleine huisjes. Overal vriendelijk lachende mensen, kinderen kippen en geiten. Kleine akkertjes en bananen aanplant tussen de hutten.

Erf in Lamen Bay
Erf in Lamen Bay, links de keuken

Verderop in het bos houden de hutten op, je bent het dorp uit. We zijn op de hoofdweg langs de kust. Een overwoekerd karrespoor bijna opgeslokt door het woud. Langs het strand staat een bord, de afgebladderde letters nauwelijks leesbaar: Welcome in Sunset Paradise Bungalows. Een heus resort met kleine open bungalowtjes. Enige gasten zijn 2 Japanse meisjes. Maar het resort heeft een echt restaurant, hier wordt om 18 uur het menu van de dag opgediend voor 7 euro per persoon. We hebben heerlijk allerlei lokale gerechten gegeten met uitzicht op ons ankerlicht. Vanuatu is verrassend.

Date/Time: 2008/09/06 05:05
Latitude: 16-35.63S
Longitude: 168-09.65E
Comment: Anchored, Lamen Bay, Epi

Zondag 7 september 2008, Lamen Bay

In het dorp woont een taxichauffeur. Normaal woont en werkt hij in Port Villa maar hier komt hij vandaan en hier is hij echt thuis. En hij heeft een Toyota truckje. Hem hebben we vandaag gecharterd voor een tocht langs de westkust van Epi. Langs de oostkust loopt geen weg, hier wel volgens de kaart. We rijden door prachtige wat meer open dorpen.

dorp op Epi
Dorp op Epi

Door uitgestrekte palmboom plantages, steeds weer vergezichten over zee. Meer naar het zuiden ook veel veeteelt, de bruin-wit gevlekte koeien grazen onder de palmbomen. Veel van de plantages zijn in het begin van de 20e eeuw door Europese settlers aangelegd, maar erg succesvol is het nooit geworden, nu ziet het er allemaal wat verlopen uit. De weg die we rijden verdient die naam niet. Vaak tot de assen in de modder sleurt het autootje zich voort, maar daarvoor huur je ook een 4-wheeldrive.

weg
En we gingen een eindje uit rijden

Ze mogen allemaal mee
En ze mogen allemaal mee


Onderweg mogen alle lokale wandelaars meerijden, soms zitten ze wel met z'n tienen achterin. Het is mooi zo'n eiland ook van het land af te bekijken.

Dinsdag 9 september 2008, Ranon, Ambrym, Vanuatu

Gisteren een rustige dag, wat gewandeld, in het "resort" heerlijk lokale gerechten gegeten.

schoolkindren
Op weg naar school

schoolkinderen

Vandaag een flink eind gevaren. Zojuist het anker laten vallen voor Ranon, een dorpje aan de NW kust van Ambrym, het eiland met de 2 werkende vulkanen. Er ligt nog een ander jacht voor anker, op het zwarte strand spelen zwarte kindertjes en tussen de bomen kronkelt wat rook omhoog. Kleine motorbootjes varen hier af en aan naar het strand, waar grote bundels producten (yam, bananen?) opgestapeld liggen voor transport.

Ranon
Kava bar in Ranon, op het strand liggen de goederen voor de boot gereed

vrachtboot
Het laden en lossen van de wekelijkse vrachtboot

Deze allemaal identieke kleine polyester bootjes zijn duidelijk de outrigger kano aan het verdrijven, maar bieden kennelijk efficientere transport mogelijkheden. Tegen de bergen op klimt het woud omhoog, met in de verte de donkere wolken uitgebraakt door de vulkaan.
Onderweg maakte ik me wat zorgen of de ankerplek voldoende beschutting zou bieden, de wind is noord van oost, en dan wordt deze plek afgeraden. Maar het valt mee, we liggen licht te rollen. De dinghy al opgepompt, maar het is nu te laat, morgen maar de wal op.

tamtam     tam tam
Tam-tams in het bos bij Ranon, deze worden meer en meer verdrongen door de mobiele telefoon

huis

huis
Dorpsgezicht, Ranon

Kust van Ambrym
Kust van Ambrym bij Ranon


Donderdag 11 september 2008, voor anker in Waterfall Bay, op het eiland Pentacost
 
We liggen hier toch te rollen, echt niet leuk meer. Een stevige deining waarvan je niet snapt waar die vandaan kan komen loopt hier de baai in, op het ondiepere water (we liggen op 10 meter) worden die golven steiler en maken ons het leven aan boord onaangenaam. Maar waarom liggen we hier dan, dat is simpel, omdat het hier weer zo verschrikkelijk mooi is.

waterfall bay
De nadering van Waterfall Bay

De bergen rijzen hier als groene muren omhoog, met een eindeloze varieteit aan groen, kokospalmen en loofbomen verdringen zich in de hoogte om nog wat licht te pakken te krijgen. En daartussen dendert een enorme waterval die het dorp en de baai zijn naam geeft. Zojuist een wandeling gemaakt naar die waterval. Echt een flinke. Je moet er wel voor betalen, alles is hier van iemand, hij heeft de waterval, jij wil hem bekijken dus 500 vatu per persoon betalen (3,5 euro). Maar ja, verder hebben ze niks en zit de man met z'n kinderen, vrouw en kippen bij zijn 2 hutjes, een om te slapen en een om te koken.

pad naar waterval
Het pad naar de waterval

waterval
Waterfall waterval

In bad
Onder de douche

beheerder
De beheerder van de waterval op zijn erf

dorpsbewonders
Woning bij Waterfall


Gisteren hadden we het gebruikelijke wandel en rondkijk dagje, vandaag weer 20 mijl gevaren met een mooi windje. Zo schieten we aardig op naar het noorden.

Date/Time: 2008/09/11 02:37
Latitude: 15-47.20S
Longitude: 168-09.70E
Comment: Anchored, Waterfall Bay, Pentacost, beautiful but roll

Vrijdag 12 september 2008, Batnavine Bay, Pentacost
 
De nacht was onrustig, zwaar rollen op de deining, gierend aan het anker onder stevige valwinden. Maar ook een nacht gaat voorbij en vanochtend een mooie wandeling gemaakt naar de secondary school die iets verderop aan de kust op een heuvel ligt. Een keurige kostchool voor kinderen van 12 tot 18 jaar. Een praatje met het hoofd gemaakt, we konden rustig rondkijken. In het "food technology" lokaal stonden 6 gasfornuizen en op het bord een recept voor scones. De biblotheek was redelijk gevuld met (oude) boeken en veel nieuwe bijbels. En er waren zelfs een paar computers. Verder hadden 's avonds stroom uit een eigen generator, in de dorpen heerst hier 's avonds overal een complete duisternis, er is nergens electriciteit. Terug op de boot besloten we meteen te vertrekken, een beetje beweging is OK, maar dit was te gek.
Inmiddels liggen we voor anker in Batnavine Bay, voor een riviermonding, 10 mijl noordelijker.

rivier
Wassende vrouwen in de rivier bij Batnavine

Hier liggen we veel rustiger, een uitstekende kaap houdt de meeste deining tegen. Aan land werden we opgewacht door een paar kinderen: lets see the chief. Wij naar het huis van chief Allen. Zittend aan zijn grofhouten tafel werden we keurig welkom geheten, kregen uitleg over het dorp (200 inwoners, een streekschool, medisch centrum). Afgezien van de school zijn alle huizen van palmbladen en bamboe, de vrouwen wassen in de rivier, de kinderen spelen op het strand, alsof er in 500 jaar niets veranderd is.

gezin
Gezin in Batnavine

De chief heeft een restaurant (dezelfde tafel), daar gaan we morgen eten terwijl we ook voor het ontbijt uitgenodigd zijn. Maar niet alles is hier pais en vree. De kleindochter van de chief leidde ons in het dorp rond. Net buiten het dorp stonden een paar lege huizen. Die hadden mensen uit Port Vila gebouwd. Maar de bewoners uit een dorp boven op de berg (in de bush) betwistten hen de grond en hadden ze gedood. Nu zijn die huizen dus leeg en dat zullen ze ook wel blijven.

Bij de chief
Diner bij de chief

Ook nog bij de chief Allen gegeten. Hij had erg zijn best gedaan, een hele rij lokale gerechten stond klaar, voornamelijk gebaseerd op bananen, maniok (cassave) en taro. Soms wat vet maar toch best smakelijk.
Misschien vraagt de lezer zich af waar de foto's blijven. Maar wij zijn hier teruggekeerd naar het internetloze tijdperk. Tekst verstuur ik via de kortegolfradio, maar de verbindingen zijn slecht en traag, foto's vragen veel bandbreedte en komen dus later.

TIME: 2008/09/12 02:33
LATITUDE: 15-39.95S
LONGITUDE: 168-07.05E
COMMENT: Anchored, Batnavine Bay, Pentacos

Maandag 15 september 2008, Ansanvari

Een beboste landtong rond een halfronde baai. Een waterval. Aan 3 kanten zee. Een rijtje hutten van palmbladeren en bamboe. Geen electra, geen wegen, geen auto's.

Ansanvari
Ansanvari

Dat is Ansanvari, het meest zuidelijke dorp om Maewo. En door die halfronde baai ook een prima ankerplek. Er liggen inclusief de Johanna dan ook wel 5 jachten. De dorpelingen zijn vriendelijk, de jachten welkom aangezien ze bijdragen aan de lokale economie. De yachties kopen fruit en groente, ruilen kleren voor handgevlochten mandjes. Er is zelf een yachtclub, groot afdak van palmbladeren waaronder chief Nelson (de chief van dit dorp) meestal te vinden is.

vrouw in kano
Vrouw in kano in Ansanvari

We zijn hier gisteren heen gezeild. Een mooie tocht, eerst onder Pentacost langs met heel veel wind, daarna de oversteek van 10 mijl naar Maewo, tot onze verbazing met veel minder wind op het open water, het kan verkeren hier. Vandaag veel regen, maar toch nog een mooi stukje gewandeld.

Woensdag 17 september 2008, naar Aore Resort, Luganville

We gaan weer terug naar naar de civilisatie. Vijf uur 's ochtends vertrekken we met bestemming Luganville, de tweede stad van Vanuatu. Het is een tocht van 60 mijl, het waait niet al te hard, de zee is erg knobbelig en unrustig, maar tegen 5 uur pikken we een boei op bij het Aore Resort. De ankerplaats bij Luganville zelf is lagerwal en erg onrustig, maar hier lig je prachtig beschut en je kunt alle faciliteiten (zwembad) van het prachtige resort gebruiken. 's Avond dineren we heerlijk luxe in het restaurant.

Donderdag 18 september, Aore Resort, Luganville

Met de ferry van het resort naar Luganville geweest. Wat een verlopen boeltje. Alles verveloos, kapot, vervallen. gaten in wegen en trottoirs, betonrot alom in de gebouwen uit de koloniale tijd. De meeste winkels chinees, met allemaal hetzelfde troeperige assortiment: rijst, olie meel en pannen, aangevuld met kleurige katoenoen kleding en doeken. Overal hangen niksende jongeren rond, veel werk is er niet, de beste toekomst ligt in een vertrek naar Nieuw Zeeland of Australie, maar daar kom je niet zomaar binnen.
Inmiddels internet op de boot via een ander resort aan de overkant van de baai, we hebben daar wat uren gekocht, en het werkt zo nu en dan. De foto's komen nu spoedig!

Woensdag 24 september 2008, Aore Resort, Luganville

Eigenlijk hadden we hier al weg zullen zijn. Afgelopen vrijdag hebben we uitgeklaard bij immigratie en douane met het idee om maandagmorgen te vertrekken. Maar zondag gaven de gribfiles voor het midden van de week een aantal stevige storingen met veel wind aan op de Coral Sea (waar we overheen moeten naar Australie). Maandag werd duidelijk dat de weerssituatie niet voor het eind van de week zal verbeteren. We zitten hier dus nog even vast. Maar nou wil het geval dat Lugainville een van de beroemste duikcentra van de Zuid Pacific is. Van over de hele wereld vliegen duikers hierheen en er zijn hier een aantal goede Australische duikshops. De reden achter al die drukte is dat de Amerikanen hier in de tweede wereldoorlog de grootste basis van de Zuid Pacific hadden. In de baai waar we liggen lagen indertijd vaak meer dan 100 schepen, er waren 4 vliegvelden, 40 bioscopen en  tot een half miljoen manschappen (op doortocht) gelegerd. Een van die schepen was de President Coolidge. Een luxe lijnschip van 200 meter lang, geconverteerd tot troepentransportschip. En dat schip liep met 5000 man aan boord op twee Amerikaanse mijnen en zonk binnen 2 uur vlak onder de kust. De mensen konden zich op 2 na allemaal redden, het schip is nu beroemder dan het ooit geweest zou zijn ware het blijven drijven, het is een van 's werelds top duiklocaties. Het is enorm, het ligt op zijn kant, op 20 - 50 meter diepte. Ik ben tot nu toe alleen bij de bovenkant van de boeg geweest, maar daar al weet je niet wat je ziet. Een enorm kanon lijkt nog steeds tevergeefs op Japanners te wachten. Een andere duikplek waar we (ja, Eveline duikt nu ook, heeft hier net de Padi opleiding afgerond) net geweest zijn is de "million dollar pond".  Daar hebben de Amerikanen na de oorlog al hun hier overtollig materieel in zee gekieperd. Er liggen eindeloos veel trucks, buldozers, vliegtuigmotoren en hijskranen, ook komplete schepen op de bodem. Een groot met koraal overgroeid kerkhof. Zo zie je dus maar, ondanks het oponthoud door het slechte weer vermaken we ons nog steeds.

President Coolidge
De "President Coolidge" zinkende in 1942

Eveleine terug van de Coolidge
Eveline komt terug uit de Coolidge

Donderdag 25 september 2008, Aore Resort, Luganville

Vandaag wezen duiken naar en in de Coolidge. Was wel spannend, je zwemt een heel eind over de zijkant van de romp. Dan met je hoofd vertikaal naar beneden een gat in, diep het ruim in, een lange tunnel door, en dan heel ver weg op 40 meter diepte, daar is ze dan: "De Lady". De Lady is een beeld van vrouw met paard dat in de salon stond en staat. Dit is de ultieme duik die je hier kan maken. Indrukwekkend, maar ik was later wel blij dat ik weer buiten was.
Verder wachten we nu op goed weer voor het vertrek naar Australie. Dit weekend lijkt het beter te worden. We zullen zien.

Volgende pagina Naar Australie (inclusief Chesterfield Reefs)