Overzicht Carib deel 2

Vorige pagina

Zaterdag 13 oktober 2007

Omdat we zondag vroeg willen vertrekken hebben we vandaag de laatste inkopen gedaan. Met de vouwfiets naar de supermarkt, vooral een voorraad verse spullen ingeslagen. We willen 's middags uitklaren en dan de laatste nacht weer in de marina doorbrengen om 's zondags vroeg te vertrekken. Eerst vragen we via de VHF aan Port Control permissie om naar het dok te varen waar de douane formaliteiten moeten gebeuren. In de stromende regen leggen we aan, zo ongeveer onder de boeg van een cruiseship. Port Control waarschuwt de immigratie die al kort na ons in het cruiseship dok arriveert. We krijgen een aantal stempels en dan vraagt de immigatieambtenaar wanneer we echt vertrekken want hij wil ons zien vertrekken. Ik zeg dat we vannacht vertrekken, maar dat is niet toegestaan, vertrek kan alleen tussen 6 uur 's ochtends en 18.00 in de middag. Hij is heel beslist, dit kan niet, krijgen de papieren terug en moeten de volgende dag maar weer terugkomen.


Zondag 14 oktober 2007

Half zes op, zes uur vraag ik Port Control permissie om naar het dok te gaan. Eerst wachten tot het cruiseship weg is. Dan komt er een nieuw cruiseship aan, wachten. 7.00 liggen we in het dok. Eerst de douane afgehandeld. Dan wachten op de immigratie, ze willen eerst het cruiseship doen. 8.00 stopt de pick-up met de ambtenaren eindelijk bij de jachten. Johanna en de Fleck krijgen eindelijk clearance om te vertrekken.
Het wordt een prachtige tocht. Na een uurtje is er genoeg wind om te zeilen. Als vanouds, grootzeil uit en vast met de bulletalie, boom in de genua en de Johanna loopt weer 6 knopen over een wat rommilige zee. Aan het eind van de dag verschijnen een paar rotsen aan de horizon. Eerst de Monches del Este, niets meer dan een kale rots. Dan iets groter de Monches del Sur. Twee eilandjes van niet meer dan een paar honderd meter doorsnee, verbonden door een dam. Op het grootste eiland is een post van de Venezolaanse kustwacht. Geen begroeing, alles kale rots. De baai achter de dam is erg diep, moeilijk om te ankeren. Maar er ligt een dik touw overheen, daar maken we aan vast. Ondertussen roept de kustwacht ons op op kanaal 16, in mijn beste Spaans probeer ik al hun vragen te beantwoorden. De Fleck arriveert wat later, is even opgehouden voor het fileren van een mooie tonijn voor het gezamenlijke avondeten.
We zullen hier een dag blijven om deze rotsen aan een nader onderzoek te onderwerpen en op zijn minst de vuurtoren te beklimmen.

Monches
Voor anker bij Monches del Sur

Maandag 15 oktober 2007

Rustige dag op en om de boot. Met de bijboot een tochtje naar een grot aan de andere kant van de baai gemaakt. Je kon er helemaal in verdwijnen, spookachtig. Daarna wezen snorkelen. Onder de boot hielden 3 grote barracuda's de wacht, langzaam en dreigend. Dichter naar de wal grote scholen transparant zilveren visjes, bewegende gordijnen van duizenden vissen. Het eiland rijst als een muur uit de zee omhoog, eerst een gapende afgrond, dan rotsen vol leven. Bij de kant een echt tropisch aquarium, grote diep blauwe vissen, kleine gele schieten daar weer tussendoor, overal weer anders.

's middag wandelingetje naar de vuurtoren, smal pad slingert omhoog tussen de broedende vogels. Uitzicht over het eiland, het is lelijk. Maar van zo'n vreemde onwerkelijke soort lelijkheid dat je er geen genoeg van krijgt, een heel bijzondere speldeprik in de Caraibische zee.

Sommige techniek laat ons in de steek. De forward looking sonar heeft de geest gegeven, weliswaar garantie, maar krijg het ding meer eens weer heel aan boord. De Yamaha buitenboord motor is er ook mee gestopt, staartstuk zit helemaal vast. Gelukkig doet de kleine Honda het prima.

Monches

Monches del Sur
Voor ankjer bij de Monches del Sur

Woensdag 17 oktober 2007

Gisteren een prachtige zeiltocht van De Monches del Sur naar de Bahia Honda. De Monches del Sur waren nog Venezolaans, nu echt in Colombia. De wind was goed, Op de ankerplaats loeide en gierde de wind alsof het echt stormde, maar op zee viel het allemaal weer best mee, 18-20 knopen wind, rustige zee, en een prachtig gangetje van zo'n 6 kn open plus nog wat stroom mee op de koop toe.
Voor het bevaren van deze kust (de meeste schepen gaan non-stop naar Cartagena) gebruiken we een beschrijving van de Pizzas, deze geven een goede beschrijving van een aantal ankerplaatsen en navigatieaanwijzingen. Over de Bahia Honda zeggen ze slechts: wordt niet aangeraden omdat er geen kaarten van zijn, maar in 2001 zijn er een paar jachten geweest en die hadden geen problemen. Tot mijn verbazing vind ik bij mijn kaarten een detailkaart van deze baai. We zijn er dus gewoon ingevaren en hebben een prima ankerplek gevonden. We liggen voor het strand in 3 meter diep rustig water, glooiende heuvels achter het strand, in de verte een gebergte. Het water licht groen op, vergezichten rondom. Geen tekenen van enige menselijke interactie met de natuur, deze baai is niet veranderd sinds Columbus hem ontdekte.
Vanochtend maakte een klein roeibootje zich los van het strand. Twee mannen en twee jongetjes. Het bootje bestaat uit een plastic bodem met uit wrakhout opgetimmerde zijkanten, zij komen langszij. T-shirtje voor de jongetjes uitgedeeld, stralende gezichtjes. Om terug te varen wordt een mast overeind gezet, een zeil dat van een verkiezingsspandoek gemaakt is afgerold, een boomtak als spriet en ze zeilen weg.

Wij gaan straks het strand op en morgen verder naar Cabo de Vela.

Baia Honda            Vissers
Voor anker in Bahia Honda

vissers onder zeil
De vissers zeilen echt


Donderdag 14 oktober 2007

Zojuist Cabo de Vela gerond. Deze kaap is berucht om de harde wind die hier vaak staat, maar nu viel het wel mee, meer dan een knoopje of 20 was het niet. Op de foto ronden we de kaap, ik ben bij de mast bezig een rif te steken, rechts nog een puntje van het eilandje voor de kaap, we gaan binnendoor.

Cabo de Vela

Vandaag werd het bijna saai, weer een prachtige zeiltocht, rustige zee, woeste kusten, leeg land. Toen we Bahia Honda uit waren kwamen we op volle zee nog een paar vissers tegen, kleine open bootjes, geen motor, klein sprietzeiltje van wat oude lappen. Je zal zo de kost maar moeten verdienen.
De ankerplaats om de hoek bij Cabo de Velo was te onbeschut door de zuidoosten wind. Daarom doorgevaren naar het dorp dat een paar mijl verder ligt en dichter onder de kust geankerd. Redelijk vlak water, 2,5 meter diep. Het dorp lijkt vrij armoedig, kleinde huisjes, veel daken van palmbladen. Straks op onderzoek uit.


Vrijdag 19 oktober 2007

Inmiddels (14.00) weer onderweg, rond 12.00 zijn we vertrokken van Cabo de Vela naar de "Five Bays", 5 diepe fjorden 130 mijl hier vandaan. We verwachten daar morgenochtend aan te komen. De wind is weggevallen, varen nu op de motor.
Vanochtend nog even de wal op geweest naar het dorp El Cabo. Eigenaardige ervaring. Dit is duidelijk een lokaal vakantiedorp, wat restaurantjes en hotels van lokale standaard, kamers in kleine barakjes rond de hoofdgebouwen. De hoofdstraat is een lege stoffige zandweg, de restaurantjes zijn open terrassen met wat schuurtjes eraan. Vrouwen in Indiaanse dracht proberen wat handwerkjes te verkopen, verder weinig activiteit.

El Cabo
 El Cabo

Zaterdag 20 oktober 2007

Na iets meer dan een etmaal varen hebben we om 15.00 het anker laten vallen in de Bahia Guayraca. Dit is vanuit het oosten komend de derde baai van de "Five Bays". Onze positie 11-19.31N, 074-06.36W. De tocht hierheen was vermoeiend door de steeds wisselende wind. Omdat je de wind toch optimaal wilt benutten ben je steeds bezig de zeilen bij te stellen, boom in de genua, gijpen, rif zetten als er een donkere bui aankomt, ga maar door. Uiteindelijk het merendeel van de nacht op de motor gevaren, het schoot niet op en we kregen ook nog eens bijna een mijl stroom tegen. Gisteravond net voor donker nog een raar voorval. Vanaf een stilliggend vissersschip, open houten boot, met een man of vijf erop werd met doeken naar ons gezwaaid. Ze bleken met vrij ruwe zee voor anker te liggen op 50 meter diep water. Wij zijn bijgedraaid en ik heb een rondje om ze heen gezeild. Ze toonden me een accu, en riepen iets over de motor. Het was ondenkbaar om daar op volle zee een accu over te zetten als ik er al n had kunnen missen. Ik heb gevraagd of ik over de radio de "Guardia Costa" (kustwacht) moest waarschuwen. Maar dat hoefde niet begreep ik, opeens bleken ze zelf ook marifoon te hebben. Toen zijn we verder gegaan, er was geen direct gevaar en we konden toch niets. Net toen ik een uurtje later bedacht toch maar een melding naar het MRCC (Maritime rescue coordination center) te sturen kwam er een snelle motorboot voorbij, in de richting van de vissers, zal de kustwacht wel geweest zijn.

De kust hier is hoog en groen, met direct achter de eerste bergruggen nog veel hogere bergen, de toppen verborgen in de wolken. Dit zijn de Santa Marta mountains, met toppen tot 5775 meter.
De baai snijdt vrij diep het land in, rotsen aan de vloedlijn, paar strandjes en verder groene wouden hoog de bergen op. Vraagt erom om verkend te worden, morgen verder. Er liggen hier overigens nog 5 andere jachten voor anker, paar Amerikanen, Canadees en zelfs een Nederlander.

Zondag 21 oktober 2007

Vandaag een rustig dagje, gewandeld door het bos naar de hoofdweg, eerst een kronkelig bospad met veel muskieten, dan de hoofdweg, blakend leeg asfalt. Gewandeld tot een uitkijkpunt over de eerste baai, wat een groots en leeg land. 's Avonds in een lokaal restaurantje aan de baai gegeten. En tafel, plastic vork als bestek. Wat vette vis met gebakken banaan. Na terugkomst op de boot een heftig onweer. Morgen verder.

Bahia Gayraca  wandeling
Bahia Gayraca                                                                                                                                 Wandeling langs de hoofdweg

Maandag 22 oktober 2007

We vertrekken uit de Bahia Gayraca, rustig weer, zwakke wind. Prachtige tocht vlak langs de woeste kust en de overige van de 5 baaien. Onderweg moeten we door de nauwe doorvaart tussen het eiland Isla Aguja en het vaste land. Omvaren kan natuurlijk ook, maar ten noorden van het eiland liggen ook een aantal ondieptes. De doorvaart is nauw, op de foto zijn de rotsen in het midden van de doorvaart nog niet te zien.We varen langs Santa Maria, een grote moderne stad. Onze ankerplaats is in de baai bij Rodadero, een badplaats. Terug in de moderne wereld, hoge flatgebouwen, strandvertier. En het zit hier vol met wifi netwerken, snel een open netwerk gevonden zodat ook de gewone mail weer bijgewerkt kan worden. Afgelopen dagen hebben we de berichten via de radio verstuurd. Morgen verder richting Cartagena, 5.00 uur weer varen.

Doorvaart
Doorvaart Isla Aguja

Rodadero
Voor anker bij Rodadero


Dinsdag 23 Oktober 2007

Vanmorgen waren we om 5 uur vertrokken uit Rodadero, een grote voorstad van Santa Martha. We lagen voor het strand voor anker en waren gistermiddag na aankomst even aan wal geweest. Weer heel anders dan de vorige plaatsen. Hoge flatgebouwen, uitbundige toeristenplaats met allemaal verkopers op het strand. Je kon er allerlei excursies boeken naar plaatsen die we al gezien hadden of waar we nog komen. De Colombianen houden wel van recreatie.
De tocht ging weer grotendeels op de motor, zo nu en dan een beetje wind uit wisselende richtingen. De oversteek van de Ria Magdalene was een vreemde gewaarwording. Opeens zagen we een een bruine rand voor ons opdoemen. Een zandbank? Kan niet volgens de kaart. Het was de uitstroom van de rivier. Van het ene moment op het andere, helder blauw en dan opeens donkerbruin water, stinkend, andere golven en overal troep in het water. Veel drijvende eilandjes waar de planten rustig doorgroeiden en zelfs vogeltjes opzaten, ook gevaarlijk grote boomstronken.
Waar we nu liggen, in de baai achter Punta Hermosa, zijn er allemaal rieten afdakjes langs het strand, de hele baai langs. Alleen nu is er niemand te bekennen, behalve een paar vissers die met werpnetten de kost verdienen. In het weekend schijnt het hier heel druk te zijn. Het ziet er hier verder weer heel anders uit. Een beetje als een waddengebied met als achtergrond wat bergen, alles groen. Het is hier wat bewolkt, en dat geeft zo nu en dan een aangenaam koel briesje.

Ria Magdalena
We varen de uitstroom van de Ria Magdalena binnen.

Donderdag 25 oktober 2007

Vanochtend om 4.00 uur van Punta Hermosa vertrokken. Heel vroeg, de wind staat steeds de verkeerde kant op en trekt tegen de middag meestal flink aan, dus de vroege uurtjes pakken. Na een uur begon het te regenen. Even een buitje denk je dan, inderdaad even een bui. Met bakken viel het water uit de lucht, je had het idee dat er meer water dan lucht in de lucht zat. Zicht nog een paar meter. Die regen werd soms een beetje minder, dan had je misschien 200 meter zicht, maar het bleef maar regenen, de
hele dag. Inmiddels liggen we voor anker bij de Club Nautica in Cartagena. En het regent massief water. De passage van de Boca Grande was nog even spannend. De Boca Grande is een onder water liggende dam die de noordelijk invaart naar Cartagena afsluit, vroeger door de Spanjaarden aangelegd. In het midden is een doorvaart van zo'n 60 meter breed, gemarkeerd door 2 boeien. Voor die doorvaart had ik in de GPS een waypoint gezet. Maar vaak kloppen de posities op de kaarten niet, dus je kan alleen op
het oog afgaan. Een halve mijl voor de vermoedelijke doorvaart was er nog niets te zien, alleen maar gordijnen van regenwater die de golven platsloegen. Maar toen minderde de regen even, en ja, twee boeien recht vooruit. Erop af en er tussen door! Altijd weer even spannend zo'n doorvaart. Het alternatief was een omweg van vele mijlen door de zuidelijke invaart voor de grote scheepvaart.

Doorvaart bocagrand
Doorvaart Boca Grande

Een uurtje later laten we in de stromende regen het anker vallen bij de Club Nautico in Cartagena.

Volgende pagina