Overzicht Pacific

Vorige pagina

kaart
overzicht van de Galapagos eilanden


Woensdag 27 februari 2008, San Cristobal

We liggen hier nu voor de tweede dag. En iedereen wil natuurlijk weten: hoe is het daar nu? En het antwoord is: helemaal niet zo bijzonder, behalve dan dat je op de Galapagos bent. Het is een hele gewone baai waar een enorme swell in staat zodat we liggen te rollen als een gek. En aan die baai ligt een heel gewoon dorp, wat toeristisch, maar veel toeristen zijn er niet, en het maakt een beetje een armoedige indruk, maar het is dan ook Equador. Vanwege de swell is het bijna niet mogelijk om met de eigen dinghy te landen, maar er is een prima watertaxiservice. Ook kan je je dinghy beter niet in het water laten liggen, want er kruipen direct een paar zeeleeuwen in, en die gaan er pas uit als het hen schikt. Verder hebben we ons voornamelijk bezig gehouden met de autoriteiten. Er zijn momenteel 2 manieren om de Galapagos te bezoeken. De eerste mogelijkheid is onaangekondigd wegens "pech" aan het schip, dan mag je 3 tot 20 dagen, afhankelijk van het humeur van de beambte, in een enkele haven verblijven. Of aangemeld via een agent die een cruising permit regelt. Dat hadden wij gedaan, al vanuit Panama hebben wij een agent per e-mail gevraagd deze permit te regelen. En wat schetst onze verbazing, als we bij de havenkapitein komen staan we in zijn computer met een permit om alle eilanden te bezoeken tot en met 5 april. Later in de ochtend kwam de havenkapitein aan boord vergezeld van een dame voor de ongedierte inspectie. Ondanks het feit dat we geen ontsmettingscertificaat hadden, werden we toch goedgekeurd. Daarna moesten we naar de (shipping)agent voor de verdere formaliteiten, maar de agent was er niet. Toen maar de immigratie gedaan, heel gedoe, formulieren, kopieen van de paspoorten (zelf voor zorgen), maar we zijn nu officieel in Equador. Vanochtend was de agent er wel, met de agent weer naar het havenkantoor voor een Zarpe (uitklaringsbewijs voor de volgende haven) pas dan ben je echt klaar. Na lange tijd wachten bleken de computers down, vanmiddag terugkomen. En dus weer naar de wal, maar nu
is dan ook alles geregeld.

Internet hebben we hier niet aan boord, op de wal is erg langzaam internet, ik zal proberen spoedig wat fotos te versturen ter verluchtiging van de website. Verder zijn we druk met de boot geweest, ik schreef eerder dat onderweg een dieselleiding verstopt zat, dat bleek een verstopte opvoerpomp te zijn. Uit elkaar gehaald en nu weer goed. Ook hebben we een eerste lading diesel getankt. In Equador is de diesel gesubsidieerd, maar het is verboden deze diesel aan buitenlanders te verkopen. Tanken moet dus illegaal, met yerricans naar een afgelegen kade, taxi naar de pomp, terug naar de kade, je op laten pikken met de dinghy. Samen met de Willow een trip gemaakt, moet nog 2 keer. Voordeel is dat het goedkoop is.
Maar morgen hebben we vakantie, we hebben een taxi geboekt voor een toeristische rondrit over het eiland. Heel benieuwd.


Donderdag 28 februari 2008, San Cristobal, Galapagos


Na al het harde werken en alle gedoe met formaliteiten nemen we een echte vakantie dag, er op uit!
We huren een taxi voor het merendeel van de dag en laten ons als echte toeristen langs alle bezienswaardigheden over het eiland toeren.

onderweg met de taxi
Op pad met de taxi

Op San Cristobal loopt eigenlijk maar een weg die naar de zuidoostkant van het eiland gaat, met een paar aftakkingen.
Een van de belangrijkste bezienswaardigheden is La Galapaguera, een instelling waar op zo natuurlijk mogelijke wijze schildpadden gefokt worden, of beter gezegd waar ze in een meer beschermde omgeving kleintjes kunnen krijgen. Het is een omheind natuurgebied waar de niet inheemse natuurlijke vijanden geweerd worden. Dat is namelijk het grote probleem hier, door de mens ge�mporteerde diersoorten bedreigen de originele inheemse fauna, zoals ratten, geiten en een bepaalde mierensoort.

schilpad
Reuzenschilpad (landschildpad) in La Galapaguera

landschap op San Cristobal
Landschap van San Cristobal met buien

El Progreso
Het oorspronkelijke dorp op San Cristobal, El Progreso

Brekers op de kust van San Cristobal
Brekers op de kust van San Cristobal, let op: sommige keien zijn zeeleeuwen

Zondag 2 maart 2008, van San Cristobal naar Academy Bay op Santa Cruz

Tijd om op weg te gaan naar het volgende eiland: Santa Cruz, de haven heet daar Puerto Ayora, de baai Academy Bay. De afstand vanaf San Cristobal is 43 mijl. We hebben een rustige tocht, eerst is er geen wind, nadat we Santa Fe gepasseerd zijn kunnen we mooi zeilen. We passeren Santa Fe (een eilandje halverwege) aan de zuidkant en varen dicht onder de kust. De zee is hier diep maar onrustig. Tegengestelde stromingen ontmoeten elkaar hier, resulterend in rare golven en opspattend water. Santa Fe is onherbergzaam, hoog uit zee oprijzende rotsen, ondermijnd door diepe grotten. Boven op het eiland een lichte bebossing. 
Als we Santa Cruz naderen is het in de wolken en nevels gehuld, we zien vanuit de verte de regenbuien voorbij trekken.

poro ayora
Porto Ayora gehuld in buien

In de haven ligt ook een moderne tonijnvisser, de eindeloze netten op het achterdek, voor op de brug een helicopter. Tegen dit soort schepen hebben de tonijnen geen kans.

toninvisser
Tonijnvisser

De ankerplaats in Academy Bay is overvol. Naast de 35 schepen van de Blue Water Rally  is hier gisteren ook de World ARC aangekomen, ook tegen de 40 schepen. Allemaal mensen die in 2 jaar de wereld rond gaan met de zekerheid van een grote organisatie achter zich en overal de parties en de social events. Nieuwe glimmende schepen, in de prijsklasse van een half miljoen en hoger. Vanwege het gebrek aan ruimte ankeren we (zoals de meeste schepen hier) met voor en achter anker, even een heel gedoe. Maar als we een keer liggen, dan blijkt het hier rustiger dan op Santa Cruz, daar was de deining werkelijk verschrikkelijk.

Maandag 3 maart 2008, Puerto Ayora.

Nu dus de formaliteiten afhandelen. Wij, die eigenwijs als we zijn, denken alles goed geregeld te hebben. Dus naar de Capitainerie, zeg maar het havenkantoor. Ja, daar vonden ze onze papieren allemaal erg mooi, maar zonder agent konden ze echt niks doen. De agent moet je in de computer inbrengen, en zonder computer... geen zarpe (uitklaring) voor het volgende eiland, Isabela. Onze agent is Naugala, die heeft hier ook een vertegenwoordiger, geheten Johny Romero. Johnny komt snel. Nee, voor ons kan hij niks doen, ja hij is ook van Naugala, maar wij hebben Bolivar Pesantes van Naugala op San Cristobal betaald, en ja, daar heeft hij niks mee te maken. Geen geld, geen diensten. En Johnny knijpt er snel tussenuit. Daar staan we dan met onze mooie papieren, het enige dat ons lijkt te resten is illigaal verder te varen. We zullen de enige niet zijn.
Wat schtes onze verbazing als we een uur later in de supermarkt onze eigen agent van het vorige eiland tegenkomen: Bolivar Pesantes in eigen persoon. Wat doe jij hier? Ja ik ben toevallig even over. In mijn vloeiendste Spaans leg ik hem onze penible situstie uit. Oh, is dat alles, geen probleem, ik heb hier een "amigo" bij de capitaineria, wacht maar even. We vertrekken gezamenlijk weer naar de capitaineria. Komen op straat de amigo tegen die net vrij is. Maken een afspraak met onze amigo voor donderdagmiddag 5 uur op de capitaineria, dan zal hij even een zarpe maken. OK, prettige dag verder, alles geregeld.
's Middags naar het Darwin Center. Hier worden schilpadden en iguanen gefokt om de gedecimeerde natuurlijke populatie te versterken.

darwincenter
De bemanning van de Libertijn, Hans en Annelies, met Maaike in het Darwin center

iguaan
Iguana in het Darwin Center

Dinsdag 4 maart, Puerto Ayora, Santa Cruz

Een uitje het binnenland in. Weer een taxi gehuurd, we doen maar luxe, maar de prijs valt erg mee. We rijden het wat rommelige echt zuidamerikaans aandoende stadje uit. De zuidelijke strook van het eiland is in cultuur gebracht. Grote haciendas, afgerasterde gebieden met veelal koeien. Ook bananen en koffieteelt. We gaan eerst naar Los Gemelos. Dit zijn 2 op kraters lijkende geologische formaties, ontstaan door de explosie van lavagassen.

krater
Krater Los Gemelos op Santa Cruz

Daarna rijden we door naar de ranch Primicias. Dit is een van de oudste nederzettingen op Santa Cruz. Er wordt onder meer koffie verbouwd. Op het gebied lopen ook een aantal reuzen schildpadden rond.

schildpadden
Schildpadden, geen verdere uitleg

eend
Lokale eendensoort

Dan vervolgt onze weg zich naar door gassen in de lava uitgeblazen tunnels, een mysterieuze onderaardse wandeling, op het nauwste punt moeten we op onze buik door de modder. Maar ook deze uitdaging overleven we heelhuids.

lavatunnel
Tuneles El Mirador, de lavatunnels

Donderdag 6 maart 2008, Santa Cruz

We maken een wandeling naar de Bahia de Tortugas, een grote baai met daarachter een kleine lagune waar veel zeeschilpadden hun eieren komen leggen. Bahia de Tortugas lig zo'n 5 km ten zuidwesten van Puerto Ayora.
Een keurig aangelegd pad voert door met cacti begroeide lavavelden.

pad naar tortuga baai
Voetpad naar Tortuga baai

vogels
De vogels zijn niet schuw

Dan komen we op een oogverblindend wit strand, erachter een schitterende zee met woeste brekers. Op het strand veel zee-iguanen, voorhistorische monstertjes van soms wel 2 meter lang die zich dicht laten benaderen.

iguanen op strand
Iguanas op het strand

ikguaan op strand
Dezelfde iguana in close-up

Aan het eind van het strand groeien de cacti tot aan zee.

cacti
Cactuslandschap

Vrijdag 7 maart 2008, Van Santa Cruz naar Isabela

's Ochtends vroeg om 6 uur gaan de ankers omhoog om te vertrekken, tijd voor een volgend eiland. Geen wind, de gebruikelijke spiegelende zeeen en bijbehorende vergezichten.

santa maria
Gezicht op Santa Maria naar het zuiden

Als we Isabela naderen trekt de lucht dicht, donkere wolken en regen. In de stromende regen laten we het anker neer naast de Libertijn. De ankerplaats is klein en beschut, er liggen nog zo'n 5 andere jachten. Heerlijk zo rustig. We ankeren op 00 57.9S 90 57.8W.

Zaterdag 8 maart, Isabela

Met de watertaxi (gebruikelijk op de galapagos) aan land. Isabela maakt een slaperige indruk vergeleken met de andere eilanden die we bezichten. Geen verharde wegen, het tempo ligt lager. Naar de havenkapitein, geen problemen, hij wil alleen een vooraankondiging van onze aankomst en een zeilplan voor ons vertrek van onze agent hebben, we zien wel.

ankerplaats isabela
Ankerplaats op Isabela

straatbeeld isabela
Straatbeeld op Isabela

Zondag 9 maart, Isabela

Voor vandaag hebben we een tour geboekt naar de vulkanen Sierra Negra en Chico. We zouden eerst met een jeep naar de voet van de vulkanen, daarna met paarden en later te voet verder. Maar het eerste slechte nieuws is dat de paarden vandaag niet gaan, door de vele regen is het te glad voor de dieren, we zullen dus alles moeten lopen. Met nog 3 duitsers in een Toyota Hi Ace en de gids in de laadbak gaan we op pad. Ook de jeep heeft moeite met de door het vele water weggespoelde paden. Herhaaldelijk glijden we terug en wordt met grommende motor in de 4-wheel drive een nieuwe poging gedaan. Dan te voet verder. Na een uur lopen door een groen landschap, hoger en hoger, staan we op de rand van de Sierra Negra krater. Voor ons in de diepte een cirkelvormige lavavlakte met een diameter van 14 km. De laatste eruptie was 22 oktober 2005.

Sierra Negra
De krater van Sierra Negra

Dan volgen we bijna een uur lang de kraterrand, steeds wisselende uitzichten.

rokende karter
Rokende lava in de Sierra Negra, op de achtergrond de hellingen van de Chico

Maar dan begint het te regenen. Eerst een beetje, maar snel harder, zoiets alsof je onder de douche staat, met de kraan helemaal open. De paden veranderen in enkeldiepe beken, ondanks de regenjacks hebben we al snel geen droge draad maar aan het lijf. Dit wordt te gek, zelfs het uitzicht is verdwenen, enkel wolken. De Duitsers willen door naar de vulkaan Chico. Nog anderhalf uur lopen. Wij vinden het wel genoeg, keren om en lopen in de niet aflatende regen dezelfde weg terug. In de jeep hebben we droge kleren. De parkwachter geeft ons hete koffie in zijn huisje. Zo komen we snel weer bij. Een paar uur later komen de Duitsers terug. Ze nemen niet de moeite om ook maar hun jacks uit te trekken, en hijsen zich druipend in de jeep. Ze kunnen nog net zeggen dat het mooi was. Dan glibbert de jeep de hellingen weer af en dropt ons in de loop van de middag in het dorp. Mooie tocht.

Donderdag 13 maart, Isabela, weer single handed.

Maaike is zojuist vertrokken. Vanochtend vroeg op, om kwart over 7 kwam de watertaxi. De bestelde taxi stond niet bij de aanlegplaats, maar toevallig was er een andere. De luchthaven was nog helemaal verlaten toen we er kwamen. Een vertrekgebouwtje met een balitje buiten, dat was alles. Toen kwam het vliegtuig. Een klein 4 persoons vliegtuigje, met 2 passagiers, Maaike plus nog een klein jongetje. Instappen en wegwezen. Ik kon met de staf van de luchthaven mee terug rijden naar het dorp, zij hadden het werk er weer opzitten voor vandaag.
 
Net wat inkopen gedaan, naar de kapper geweest en koffie gedronken met de buurman, Frederico, een Italiaanse solozeiler met een klein chaotisch bootje. Zijn dinghy is een Optimist, door midden gezaagd en met twee waterdichte schotten afgedicht zodat de helften ook blijven drijven. Geeft aan elkaar geschroefd een prachtige bijboot.
 
Nu zo langzaamaan alles klaar maken voor vertrek, nog een paar dagen denk ik. Maar dan moet er wel wind zijn, de boten die nu onderweg zijn hebben bijna geen wind, en het is ver.

maaike vliegtuig
Maaike vertrekt

Vanmiddag rustig op de boot. Wat met de computer bezig geweest, de nieuwste versie van MaxSea ge�nstalleerd (met offici�le dongle), lijkt allemaal goed te werken. Bijna de hele midag goot het van de regen, beetje troosteloos, maar wel goed voor de watervoorraad, al met al weer zo'n 20 liter opgevangen. En ondertussen zwemmen de zeeleeuwen rond de boot, komt een enkele pinguin een visje verschalken of peddelt een schildpad rustig voorbij. Bij de zonsondergang klaarde het wat op, duizend kleuren rond een mistige vulkaan. Het leven is hier dus niet echt slecht. Ook kwam een vissersman langs om te vragen of ik morgen mee wilde naar de lavatunnels, een uur varen hier vandaan. Een tocht samen met de bemanningen van de Summerset Cat en een Franse boot die ik nog niet ken. Doe ik dus, morgen een ingelaste excursiedag.


Vrijdag 14 maart, Isabela
 
Vandaag samen met de Fransen van de buurboot een tocht naar de lavatunnels gemaakt. We gingen met een lokaal vissersbootje, met stuurman en gids. Het bootje was misschien 7 meter lang, maar er zaten wel 2 Yamahas achter van samen 150 pk. Dat schoot dus lekker op, over de 15 mijl varen deden we een dik half uur. Wat de lavatunnels genoemd wordt is een door de zee ondermijnd lavagebied, een wirwar van scheren en eilandjes die vaak zover uitgehold zijn dat je er gewoon onderdoor kunt zwemmen. En op
die eilandjes, vaak niet meer dan een grote steen, groeien overal cacti. Schiterend landschap. Maar om er te komen moest je eerst naar het land en voor het land ligt de branding, vaak een metershoge surf. Dat was even spannend. Voor een plek waar het meest wat rustig was, wachtten ze met stationaire motoren. Tot het even vlak was. En toen met loeiende motoren met enorme snelheid bonkend en stotend in een paar seconden over het toch nog woelige water naar binnen. Eerst een wandeling over de lava gemaakt, daarna genorkeld. Grote rog gezien, verscholen tussen de rotsen, zeeleeuwen, schildpadden en veel kleurige vissen. Op de lava de beroemde Blue Footed Boobies (grote vogel met blauwe voeten), ook pinguins.
Redelijk op tijd was ik weer heelhuids terug op de boot, terug gingen ze zo griezelig snel dat het niet leuk meer was.
Op de boot een deel van de klussen gedaan.

pinguins
Pinguïns

Zaterdag 15 maart 2008, Isabela
 
Op tijd naar de wal om brood te halen. Maar de bakker heeft vandaag geen brood, manana, morgen weer. De andere bakker is dicht. Maar wel een paar mooie kroppen sla gevonden, lekker op de overtocht. Dan naar de capitaineria voor de uitklaring. Nee, de captain is er niet, om half elf terugkomen. Eerst maar koffie drinken dus. Om half elf: nee om 2 uur terugkomen. Dan maar naar de boot, wat klussen gedaan en om 2 uur weer bij de capitaineria. Ja, de captain is er niet of ik later kan terugkomen. Nee dat kan ik niet. Toen ging de dienstdoende soldaat proberen een zarpe (uitklaring) te maken. Ja, duurde wel even, om 3 uur klaar. Ik om 3 uur terug, hij was nog bezig, was moeilijk, de computer deed niet wat hij wilde. Toen kwam de baas. Achter de computer. Nee, uitklaren kon niet want de agent had nog geen "plan de viage" (reisplan) ingevoerd. Moest ik maar met de agent opnemen. Ik heb gezegd dat ik de agent zou bellen, en ben naar de boot gegaan. Behoorlijk frustrerend dagje dus. Maar alles was weer goed toen ik vanaf de boot in het avondlicht een Blue Footed Boobie op de rotsen zag zitten, schitterend.
 
boobie
Boobie

Volgende pagina  (is er al!)