wave4.avi (32466 bytes) Reisverslag

knopje.gif (1063 bytes)    vervolg reisverslag

knopje.gif (1063 bytes)       index reisverslag

Zaterdag 5 augustus 2000  Douwe: De vierde dag. Rustige nacht gehad, veel geslapen, het alarm is geen enkele keer afgegaan en dat terwijl het op 4 mijl afstand ingesteld staat. . Door de wat zwakkere wind het laatste etmaal 'maar' 112 mijl afgelegd, maar we mogen niet mopperen over de voortgang. Vandaag naderen we Spanje. De wind is naar het NO gedraaid, stralend weer. De koers is nu zo ruim dat de fok begint klappen, zet de boom erin. Staat niet helemaal naar mijn zin, de nieuwe spinnakerboom (Selden) kan niet ver genoeg uitgeschoven omdat ze de gaten voor de pallen zijn vergeten. In Spanje gaten boren en opvijlen. Prachtig zeilen zo. Wel begint de boot wat te rollen, wordt lastiger om binnen wat te doen. Als een boot scheef gaat kan je nog wat tegen een randje zetten, als een boot van de ene kant naar de andere rolt kan je niets meer even loslaten. Voorbeeld: tanden poetsen. Met een hand glas vullen, andere hand jezelf vast houden. Tandenborstel pakken, glas vliegt door de kajuit. Nu nog het dopje van de tube, ga zo maar door. Maar ook dit leert. Het cardanisch opgehangen fornuis is een goede plek om van alles even te stallen, het bekerrekje dat ik voor vertrek van Maaike en de kinderen kreeg is heel waardevol om halfvolle kopjes en aangebroken flesjes even rechtop te houden. In de loop van de dag neemt de wind wat toe, 's middags steek ik het eerste rif, als ik toch overstag moet om uit te wijken voor een groot vrachtschip. Dat is de niet de enige, we hebben de shipping lanes bij NW Spanje bereikt. Keer op keer moet ik uitwijken voor ik de zuidwest gaande lane gepasseerd ben, het lijken wel hele konvooien die er telkens weer aankomen. Het verkeer uit de andere richting valt mee, alleen een super de luxe cruiseschip passeert. Ik kan me niet voorstellen dat het daarop prettiger is dan op mijn scheepje. Voor het donker steek ik het tweede rif, de wind blijft toenemen en zit nu alweer boven in de 20 knopen. Nu we de shipping lanes gepasseerd zijn sturen we recht op Camarinas aan. Doordat we halve wind varen gaan we zeer snel, vaak klokken we 7. Gestaag jaagt de Johanna over de donkere golven. Zo nu en dan lijkt het of ze een misstapje doet, een enorme dreun klinkt en massief water komt denderend over. Dan pikt ze de vaart en het ritme weer op en gaat maar weer door.
Rond middernacht zien we de eerste schijnselen va de vuurtoren op Cabo Vilano. Deze toren staat heel hoog zodat hij van heel ver te zien is als er geen laaghangende bewolking is. Gelukkig is het heel helder. Wat me een beetje verontrust is dat de wind maar blijft toenemen, is er geen bovengrens, kennelijk niet. De windmeter staat nu continu tussen de 37 en 39, dat is bovenin windkracht 8. Gelukkig is de wind NO, de ingang van de ria (een Spaans fjord) ligt beschut en zal niet gevaarlijk zijn.

Zondag 6 augustus 2000  Douwe: De vijfde dag. De wind neemt weer toe nu rond de 42 knopen, onderin winkracht 9. Toch lijkt het derde rif nog niet nodig, wel gaan we erg snel, maar ook de stuurautomaat blijft het prima doen. Rond drie uur 's ochtends kan ik de geleide lichten van de invaart van de ria onderscheiden. Dit is een licht met drie sectoren, vanuit het noorden rood, over rotsige ondieptes met brekende zeeŽn, vanuit het zuiden groen met andere ondieptes en daartussen een hele smalle baan wit. Je moet dus zo sturen dat het licht wit blijft, wordt het rood dan ga je naar stuurboord, groen naar bakboord. Voor de zekerheid heb ik ook een paar punten op deze lijn in de GPS geprogrammeerd. De aanloop zelf gaat voorspoedig, al snel kom ik in de luwte van de hoge kust. Zodra ik in de ria ben gaat op een beschut plekje het anker neer. Vijf uur in de ochtend, we zijn in Spanje en mijn eerste grote solotocht is volbracht, een goed gevoel. We hebben 484 mijl op het log, in vier etmalen min 2 uur, alles gezeild, alles op de windvaan stuurautomaat.

 

Vrijdag 11 augustus 2000  Douwe: De Ria Camarinas waar ik vanuit Engeland voor anker was gegaan deed me wel een beetje denken aan de river Fal in Engeland. Beide hebben ze de beboste heuvels rondom en de modderige vlakten in de uitlopers. Maar de ria de Camarinas is weidser, ongerepter. Waar in Engeland overal waar maar plek is meerboeien liggen, in die mate dat ankeren vrijwel onmogelijk is, zijn de Spaanse ria's vrijwel leeg. Er lagen welgeteld zes buitenlandse jachten voor anker plus nog een paar aan het steigertje van de plaatselijke Club Nautico. Dat je zou moeten betalen voor het ankeren zoals nu in Engeland gebruikelijk is hier ondenkbaar. Voor wat je in Engeland voor een ankerplaats veelal betaalde (vijf pond) eet je hier een driegangenmenu in een restaurant.
Kortom die ideale plek om bij te komen van de zeereis. Lang uitslapen, heerlijk eten. Ook een mooie wandeling gemaakt naar Cabo Villano, de vuurtoren die ik het eerste zag toen ik Spanje naderde. Prachtige vergezichten over de woeste en hoge Atlantische rotskust van Spanje.
Woensdag (9 aug) kwam de Rowy in Camarinas aan. Ik heb de Rowy met Rob en Willy eerder in Falmouth ontmoet. Ze zijn een dag na mij naar La Coruna vertrokken, een snelle oversteek van drie dagen, maar hebben dan ook een schip van veertien meter. Rob heeft de Rowy in acht jaar tijd geheel zelf gebouwd, echt een stuk vakmanschap. We vieren het hernieuwde samenzijn met een heerlijke diner in het lokale restaurant.
Donderdag 10 augustus vertrek ik naar Portosin aan de Ria de Muros. Als ik uitvaar is het een beetje nevelig maar toch voldoende zicht om door te varen. We varen dicht langs de indrukwekkende kaap Finisterre de Ria de Muros in. Kaap Finisterre doet me denken aan het vorige vertrek uit Spanje naar de Scilly eilanden, nu 24 jaar geleden. Toen deden we er negen dagen over. Wat lijkt dat nog kort geleden.
Wat zijn de kusten hier woest en ruig. Ria de Muros is weidser en groter dan Camarinas. Portosin is uitgekozen als volgende haven vanwege de marina die daar ligt. Normaliter mijd ik marina's, maar deze marina heeft een wasmachine en dat is nu hard nodig om al het hardnekkige zout en vuil uit mijn kleren te verwijderen.
Het blijkt een kleine redelijk moderne marina te zijn met een hele grote club Nautico. Deze club lijkt het centrum van het sociale leven van de upperclass van deze streek.

 

Het Atlantische project

hap.cpt (75982 bytes)

knopje.gif (1063 bytes)

knopje.gif (1063 bytes)

    vervolg reisverslag

    voorafgaand Reisverslag