wave4.avi (32466 bytes) Reisverslag

knopje.gif (1063 bytes)     vervolg reisverslag

knopje.gif (1063 bytes)        index reisverslag

Zondag 28 januari 2001  
Douwe:
Le Marin Martinique: het prototype van een rustige dag in de haven. Als voorbeeld wat uitgebreider. Na het ontbijt even bij Dave en Ann op de Adagio langs om hun kitpistool te lenen. Dave is druk bezig twee extra zonnepanelen te installeren. Tom heeft namelijk acht oude grote zonnepanelen uit de vuilniscontainer gered, hoewel ze er slecht uitzien is de stroomopbrengst behoorlijk. Zelf heb ik er één gekregen, Dave heeft er twee geruild met Tom voor oude pilots van het Caribisch gebied. Na een uitgebreide kop koffie bij Dave maak ik mijn nieuwe oude paneel zo goed en zo kwaad waterdicht met de kitspuit. Dan zit ik een tijd te puzzelen waar ik het paneel zal bevestigen, op het kajuitdak of uitklapbaar aan de zeereling. Ik ben er nog niet uit. Inmiddels heb ik wel het paneel aangesloten. Fantastisch, 2,5 ampère extra bovenop de 4,5 van mijn oorspronkelijke paneel, dat scheelt iedere dag een uur de motor draaien.
Daarna ga ik met de mail aan de slag. Dankzij de mobiele telefoon kan dat nu weer gewoon rustig vanaf de boot. Ben zeker een uur bezig met het beantwoorden van alle mail, ik streef ernaar eenieder die mij mailt op zijn minst even een persoonlijk berichtje terug te sturen. Het versturen lukt echter niet, inbellen naar Worldonline gaat goed, maar daarna tikken de kostbare minuten voorbij zonder dat er iets gebeurt. Ik probeer een paar keer, maar Worldonline kan op zondag de belasting kennelijk niet aan, dan later maar. 
Als ik de lunch nog maar net op heb komt Bruce van de Victoria Vision (een werkelijk schitterende Victoria 34) even buurten. Hij is alleen op zijn schip aangezien zijn vrouw twee weken terug naar Engeland is. Zijn vrouw wil het schip eigenlijk in het Caribisch gebied achterlaten, hij is inmiddels op zon en palmbomen uitgekeken en wil terug naar Europa. Achtergrond is dat zijn vrouw helemaal niet van oceaanzeilen houdt. Op St. Lucia had ik hem de suggestie aan de hand gedaan om dan maar alleen terug te zeilen. Hij heeft dat inmiddels besloten en is nu helemaal enthousiast. Wil van mij alle tricks en trucks van het solozeilen weten. Probleem is alleen dat behalve wat extra touwtjes hier en daar er helemaal geen speciale trucks zijn. Gewoon zeilen en vooral ‘s nachts goed slapen met de radar aan. 
Als Bruce weg is ga ik de Navtex-antenne op het achterschip monteren. De Navtex is een apparaat dat automatisch weerberichten en navigatie-informatie op een vaste frequentie ontvangt en op een klein schermpje afbeeldt. Sinds de Kanarische eilanden heeft het ding niet goed meer gewerkt omdat de hekstag antenne waar hij oorspronkelijk op aangesloten was nu voor de zender gebruikt wordt. Aangezien ik toch een nieuwe kabel van achteren naar voren moet trekken, waarvoor het achteronder en de hondekooi leeg moeten, leg ik tevens een vaste leiding voor het ankerlichtje dat tot nu toe los opgehangen werd. De Navtex-antenne komt op de achterpreekstoel, het ankerlicht onder de radar. Voor het donker wordt ontvang ik al de eerste berichten op de Navtex, de zuidelijke vuurtoren van Curaçao is buiten werking, zal me een zorg zijn. Maar toch geven zulke simpele klussen meteen resultaat en daarmee een zeer tevreden gevoel. Daarna tuffen Dave, Ann en ik in mijn dinghy naar de Carenage (waar de werf is en wat winkels zijn) waar we onder de tropische sterrenhemel een uitstekende pizza nuttigen.

 

Vrijdag 2 februari 2001
Douwe: Ben nu al drie weken op Martinique, dat is lang genoeg geweest en dus gaat morgen het anker op en zetten we weer koers naar het noorden. Heb hier een goede tijd gehad, prachtig eiland met toch dat beetje luxe wat je na verloop van tijd weer even nodig hebt. En verder een ankerplaats waar je echt rustig ligt, eigenlijk de eerste echt rustige ankerplaats na de Canarische eilanden. Verder is er veel gebeurd aan de boot. Afgelopen week heb ik in Fort de France nog een printertje (Canon BJC-2100) gekocht en in het boekenkastje ingebouwd. Wat een luxe, met een druk op de knop rollen nu de afdrukken uit de boekenkast. Dit is niet alleen maar voor de grap, om weerkaarten goed te kunnen interpreteren moet je kaarten van verschillende datum en verschillende hoogtes naast elkaar kunnen leggen, alleen zo kun je de trends aflezen. Papier is daarvoor nog steeds het enige geschikte medium. Hier is het weer nog steeds minder interessant, elke dag waait de passaatwind, soms wat sterker, soms wat zwakker, dan oost, dan weer NO, maar dat is het wel zo ongeveer. Bij de Noord Atlantische oversteek straks in mei ben je geheel van het weer afhankelijk. De kunst wordt de route zo te bepalen dat je de goede positie hebt tussen de noordelijke depressies en het zuidelijke hogedrukgebied. En dat terwijl die weerssystemen zich continu verplaatsen. Goede informatie over het weer zal dan mede het traject bepalen.
Verder is uiteraard de boot uit het water geweest en voorzien van een nieuwe laag antifouling, zit de nieuwe ankerlier erop, doet de buitenboord motor het weer en de Navtex. Ook heb ik een paar stevige handvaten op de zijkanten van de buiskap gemaakt, was steeds een soort dood punt op weg naar het voorschip. Ook het extra zonnepaneel draagt wezenlijk bij aan de stroomvoorziening.
De bedoeling is morgen naar St. Pierre te varren. Dat is de noordelijke plaats aan de oostkust van Martinique die in 1902 door de vulkaanuitbarsting weggevaagd werd. Misschien blijf ik daar nog een dag en dan door naar Dominica. Ik ben al uitgeklaard, vanavond een afscheidsetentje met Dave en Ann van de Adagio en Tom van de Neander. We houden jullie op de hoogte van het verdere verloop van deze reis.

 

Zaterdag 3 februari 2001
Douwe:Toen ik vanochtend wou vertrekken trok de ene na de andere zware bui over. Donkere luchten en veel wind, ik heb het vertrek maar even uitgesteld. Tegen het middaguur klaarde het op, ik besloot toch nog te vertrekken, maar niet helemaal meer naar St. Pierre, maar naar Grande Anse d'Arlet, één van de baaien ten zuiden van Fort de France. Mooie tocht met veel nogal vlagerige wind, wel van achteren zodat ik het hele stuk maar op alleen de genua kon varen. De route voerde vlak langs Diamond Rock, een 200 meter hoog steil uit de zee oprijzend gevaarte, ik ben tussen de rots en het land door gevaren. Nu lig ik voor anker in Grande Anse d'Arlet, een mooie baai met een klein vissersplaatsje, ook wat toerisme gezien de parasols op het strand. Straks even de wal op, morgen verder.

Het Atlantische project

hap.cpt (75982 bytes)

knopje.gif (1063 bytes)

knopje.gif (1063 bytes)

    vervolg reisverslag

    voorafgaand reisverslag